Hoewel ik probeer zo simpel mogelijke tekeningen en schilderijen te maken: met eenvoudige uitgangspunten: potlood op papier - één kleur verf op doek - zwart / wit - jezelf één vraag stellen - één binair model - onstaan er beelden met nieuwe complexiteiten.

Deze eigenschappen of kenmerken dienen zich aan, ondanks het gebruik van een liniaal of mal, computer of grafiek, wiskunde of taal, of een vaste afspraak of doel om tot de essentie van een tekening te komen. De soberheid lijkt schijn in het technisch raffinement.

De oorzaak hiervan zit in de 'dingen' zélf, want zij zijn altijd complexer dan je denkt. Dit ontroerd mij.

tellen: ik ben een persoon die altijd telt, ik tel mijn ademhaling, en de duur van bewegingen, de dikte van lijnen, de lengte van lijnen, de tijd die verstrijkt. Ik tel alles, inwendig tel ik penseelstreken, het aantal, de breedten, hun gewicht.

meten: ik ben een persoon die alles meet, ik wil alles meten in centimeters, in millimeters, in grammen, in oppervlakten, in tijd, in volumes. Hoeveel verf zit er op het doek, het penseel? In een streek? Hoeveel lagen grondverf zitten er onder? Hoe breed is een streek, een potloodstreep, een balkje, hoeveel hoeken heeft een kruis? Wat is het gewicht van een ademhaling? Hoe lang duurt het om die lijn te trekken?

beperking: ik ben beperkt, ik heb mijzelf beperkt. Ik wil maar één ding tegelijk: één kleur, één vormsoort, één lijnsoort. Telkens weer ontstaat een tweeheid of veelheid, ik zoek het niet maar het dient zich aan. Ik noem dat dan niet een mislukking maar een nieuw beeld. Het is moeilijk bij één ding te blijven, het waarom ervan is steeds meer mijn onderwerp